"All the dadaist activities were directed at the spectator. Since the founding of the Cabaret Voltaire in 1916 in Zurich, they had utilized newspaper advertisements and leaflets as an important instrument of self-publicity, to draw public attention. While at first they only aimed to 'épater le bourgeois,' these ventures occurred increasingly in the form of an organized assault on the audience, a 'strategy of revolt.' […] In this way, they attempted to dissolve the discrepancies between art and society for the duration of the performance. Theatrical conventions and habits of spectator perception were deliberately abused, indeed utterly destroyed. In the end, it was left to the spectator to decide how to react to the dadaist activities and happenings, how to arrive at a new understanding of 'art,' and how to create a different kind of receptive attitude: the dadaist performance 'work' only existed in the (mostly aggressive) reaction of the audience; it was the product and result of a process of interaction between the agents of the action and the audience."
«Όλες οι ντανταϊστικές δραστηριότητες είχαν ως αποδέκτη τον θεατή. Από την ίδρυση του Cabaret Voltaire στη Ζυρίχη το 1916, οι ντανταϊστές χρησιμοποιούσαν τις αγγελίες στις εφημερίδες και τα φυλλάδια ως σημαντικό μέσο αυτοπροβολής, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Αρχικά επιδίωκαν μόνο να “σοκάρουν τον αστό” [épater le bourgeois]· στη συνέχεια όμως τα εγχειρήματα αυτά έπαιρναν ολοένα συχνότερα τη μορφή μιας οργανωμένης επίθεσης κατά του κοινού, μιας “στρατηγικής εξέγερσης”. […] Με τον τρόπο αυτόν επιχειρούσαν να άρουν, για όσο διαρκούσε η δράση, τις ασυμφωνίες ανάμεσα στην τέχνη και στην κοινωνία. Οι θεατρικές συμβάσεις και οι συνήθειες πρόσληψης του θεατή παραβιάζονταν σκόπιμα ή, μάλλον, καταστρέφονταν ολοσχερώς. Τελικά, εναπέκειτο στον θεατή να αποφασίσει πώς θα αντιδράσει στις ντανταϊστικές δραστηριότητες και στα συμβάντα [happenings], πώς θα φτάσει σε μια νέα αντίληψη της “τέχνης” και πώς θα διαμορφώσει μια διαφορετική στάση πρόσληψης: το “έργο” της ντανταϊστικής δράσης υπήρχε μόνο μέσα στην (κατά κανόνα επιθετική) αντίδραση του κοινού· ήταν το προϊόν και το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους φορείς της δράσης και στο κοινό.»
Η Erika Fischer-Lichte [Έρικα Φίσερ-Λίχτε] περιγράφει την ντανταϊστική δράση ως οργανωμένη επίθεση κατά του κοινού, η οποία μετέτρεψε την πρόκληση των αστών σε «στρατηγική εξέγερσης». Κατά τη μελετήτρια, η σκόπιμη παραβίαση των θεατρικών συμβάσεων και των συνηθειών πρόσληψης άφηνε στους θεατές και στις θεάτριες την ευθύνη να διαμορφώσουν μια νέα αντίληψη για την τέχνη. Το ντανταϊστικό «έργο» δεν προϋπήρχε της βραδιάς αλλά συγκροτούνταν μέσα από την αλληλεπίδραση επιτελεστών, επιτελεστριών και κοινού, θέση που η μελετήτρια συνδέει με το μεταμοντέρνο θέατρο και που προαναγγέλλει τον «αυτοποιητικό βρόχο ανάδρασης» στην Αισθητική του επιτελεστικού [Ästhetik des Performativen, 2004].
Fischer-Lichte, E. (1997). The Show and the Gaze of Theatre: A European Perspective (J. Riley, Επιμ. & Μετ.). Iowa City: University of Iowa Press. Βλ. σσ. 267–268.